Sterven – Jouw eeuwige gloed

'Wat ik nog van je had willen leren, is levensvreugde', ging onverhoeds door me heen in het laatste moment bij de kist van mijn vader. Het was zijn 'spirit' die me trof, zijn oorspronkelijke gloed die ik als 'levensvreugde' benoemde. Mijn vader was er niet meer, maar zijn ziel kende een tomeloos levensvuur. Dat was eeuwig. Dáár kon ik me op enten. Het besef van zijn eeuwige gloed opende een leerruimte, ondanks mijn 'unfinished business' met hem, waarin ik allengs mijn eigen weg en vorm vond naar vreugde. 

Wat is jouw eeuwige gloed? 

Als iemand sterft, welke gloed is er dan voor eeuwig? Wat is de kwaliteit die oplicht, die anderen steeds weer inspireert? Zo kijk ik altijd als er iemand is overleden, maar nu trof deze vraag me ook op mijn pelgrimsreis, die begon bij het graf van Rumi in Konya en leidde tot het huisje van Maria in Efese. De gloed van hun ziel is na al die eeuwen nog voelbaar, zelfs bijna tastbaar op die plekken. Als een springlevende stroom waar je je nu nog op kan enten, die je herinnert en heelt. Een gloed die ik beleef en verwoord als grenzeloze liefde bij Rumi en als diep mededogen bij Maria. 

Gloed raakt aan de heelheid

Zij zijn heiligen, Rumi en Maria, heilig in de betekenis van heel. Precies in dat ene aspect van leven wat zij doorleefd en belichaamd hebben. Zo gezien is elke gestorvene 'heilig', want de vrucht van diens leven raakt aan iets van de heelheid. Gloed die jou tot op de dag van vandaag herinnert, bemoedigt en inspireert, precies op het thema waarin jij verlangend of gebroken in bent. Het resoneert in je ziel en treft je recht in het hart. Als een levende herinnering, diep gevoelde inspiratie of zelfs als een warme, nabije verbinding.  Als ik sterf, zoek me dan niet bij grafstenen maar in harten van mensen, zei Rumi. 

Zoektocht naar heelheid

Het gemis of de gebrokenheid brengt je bij het brandende verlangen om iets van die heelheid te (her)vinden als schepsel. Je hart herkent de eenheid in de gloed van hen die jou voorgegaan zijn. De heelheid van heiligen, helden, leraren als ook dierbare overledenen die ontzagwekkend zijn uitgestegen boven hun lot. De doorleefde worstelingen, de moed en het lijden inspireren, maar zijn bijna bovenmenselijk, plaats- of tijdgebonden. Het is de eeuwige gloed die je raakt van ziel tot ziel dwars door de tijd heen. Wees ontvankelijk voor dat bepaalde aspect van heelheid dat jouw hart heelt, je voedt en leidt op jouw levensweg.

Wanneer ik sterf, lijkt het op een zonsondergang
maar in werkelijkheid is het een ochtendgloren.

Denk dan niet dat ik als ziel deze wereld missen zal.
 
Ik ben niet verdwenen
maar keer slechts terug naar de eeuwige liefde.
RUMI

Eeuwige gloed en een waarschuwingslampje

Richt je op de eeuwige gloed in wat de overledene jou heeft voorgeleefd, inclusief de menselijke tekortkomingen, missers en aardse belemmeringen. Onze vroegere oppasmoeder Berna bracht de gloed van Moederschap. Zij is één van mijn grote inspiratiebronnen in bewuste dienstbaarheid. Daarin ging zij ‘de oude weg’, zoals zoveel vrouwen van haar generatie, namelijk die van zelfopoffering. Jezelf wegcijferen en verlossend zijn door het lijden van de ander op je te nemen. Haar gloed van Moeder straalt eeuwig voor al die kinderen die zij hoedde, inclusief dit 'waarschuwingslampje'.  

Toeleven naar het mysterie van de dood

'Wat als je de tijd tot je sterven vormgeeft in het licht van je ziel? Willy deed als 82-jarige de jaartraining om het slotakkoord van haar leven in te zetten. Ze wakkerde, dwars door haar doodswens heen, haar levensvuur aan met haar talent de Onderzoeker. Er zit onmiskenbaar gloed in de korte briefjes met ‘huiswerk’, pareltjes van zelfkennis in vlijmscherpe observaties. Wat zij voorleeft, is dat je groeit -in haar woorden- tot je laatste snik. Die gloed en haar moed leeft voort in iedereen uit dat leerjaar. 

Natuurlijk denk ik hier ook aan Jos, die zijn jaarthema 'aanvaarden' oogstte en kort daarna terminaal ziek bleek. In de vier maanden die hem restten werd hij innerlijk geleid door de stappen van de Latifa-wandeling die we deden. Zittend bij het ven zag Jos zijn sterven helder voor zich, als een nauwe doorgang waarachter hij een immens grote ruimte ervoer. Wonderlijk hoe hij verzachtte, lichter werd en in een stille waardigheid kwam in alle pijn en verdriet. Het was zijn ziel die woorden vond en uiting kon geven aan zijn innerlijke beproeving, wetende dat hij het leven moest loslaten.

Zijn gloed straalt in het diepe vertrouwen, de rust als het ven dat hij rondde tijdens die wandeling. Karin, de vrouw van Jos, ervaart de gloed van Jos als zachtheid. Als een ruimte in zichzelf die haar -dwars door de dood heen- vertrouwen en kracht geeft. 

Sterven voor je sterft

Als ik bij het graf van mijn vader sta, voel ik dankbaarheid. Natuurlijk voor zijn gloed van levensvreugde, die mij nu eigen is als een kloppende ader. Maar ik ben ook dankbaar dat hij, zelfs aan gene zijde, mijn ware slijpsteen was op mijn weg naar de levensvreugde toe. Mijn harde oordeel, de kinderpijn en het verwijt ten aanzien van mijn vader, waarin ik vast en gevangen zat, kon zich na jaren van innerlijk werk, omzetten. 

In spirituele tradities wordt dit 'sterven voor je sterft' genoemd. Een proces van sterven voor de dood. Je sterft aan je oordeel, aan je plaatjes en beelden, aan je gelijk, aan je verwachtingen en illusies.  Alles wat je verlost, geef je ook niet meer door. En 'in the end' is er niets dan mededogen, verzachting die maakt dat ik zijn gloed volledig kan toelaten. Liefde door de werelden heen. 

  • Doe de gratis dagopening om jezelf bewust in je leven te plaatsen. 
  • In het Transformatiejaar leer je 'sterven voor je sterft'. 
  • Kijk in de shop voor de dagopening 7-daagse en de Latifa-meditatie. 
  • Abonneer je op de nieuwsbrief om alle artikelen te ontvangen. 
  • Marianne Broos | BROOS Levenskunstwerk | november 2020

    12 reacties op “Sterven – Jouw eeuwige gloed”

    1. Lieve Marianne,
      De gloed van mijn vader is “vertrouwen”. Geboren met een zware handicap, had hij geen hoge levensverwachting en moest hij vele hindernissen over om te kunnen bereiken wat hij wilde. Hij moest vertrouwen op zijn eigen kracht en mogelijkheden. “Je kan meer dan je denkt” zei hij zo vaak. Hij zei dat ook tegen zijn leerlingen, die soms al jarenlang ploeterden met zijn vakgebied. Mijn vader had als meester het vertrouwen in het vermogen van de leerling om boven zijn of haar eigen verwachting uit te stijgen. Hij kon nergens zo van genieten als van de leerling bij wie het kwartje valt: “ik snap het, ik kan het”.
      De gloed van mijn vader klinkt door in mijn talent “bemoedigen”. Ik ben ervan overtuigd:”Je kan meer dan je denkt” geldt voor iedereen. Dat is iets wat ik dóór moet geven. Een innerlijke drive die niet te stuiten is.
      Als ik iets moeilijks moet doen, denk ik aan het vertrouwen dat mijn vader heeft in mij. Nu ik het aller-moeilijkste moet doen, afscheid nemen voor altijd, weet ik het ook: ik kan meer dan ik denk. Mijn vader gaat me voor. Hij vertrouwt op zijn verlossing en gaat zijn dood zonder vrees tegemoet. Zijn gloed van vertrouwen is mijn voorbeeld, nu en straks.

    Laat een reactie achter

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *