Jarig – Voorouderschap

Vandaag ben ik jarig, 54 jaar word ik. Niet zozeer een 'feest' maar wel een zegen om mijn geboortedag te vieren. Herinner je je nog hoe je als kind naar je verjaardag toeleefde? De blijde verwachting over de cadeautjes, de opwinding over je feestje, het trakteren op school, jouw lekkerste maaltje krijgen en vooral de gloed van even in het middelpunt van de belangstelling staan. Kroon op je hoofd, je mooiste jurk of trui en lachen van oor tot oor. Heerlijk! 

Had je nog maar zo onbevangen kunnen genieten van je eerste puber verjaardagsfeestjes. Stijf van de stress en diep onzeker over je uiterlijk stond je in de versierde garage/verbouwde woonkamer, biddend dat alsjeblieft iedereen zou komen onderwijl dapper doordrinkend van dat best wel bittere biertje of mierzoete mixdrankje. Geweldig als je die foto’s nog eens bekijkt. En opnieuw geraakt wordt door het pure, kwetsbare en zoekende van jou in je jonge jaren. Ontroerend.

Het tijdelijke leven als een serie DVD's

Eenmaal de vijftig voorbij komt je verjaardag stilaan in een ander licht te staan. Het besef dringt door dat je een leef-tijd hebt, sterfelijk bent.  Je tijd van leven is beperkt. Dat is het diepste aanvaarden in je mens zijn. Om vergankelijkheid en de dood inclusief te maken aan je leven. Sterker nog, het been van je ziel vóór te zetten in je tijdelijke leven. Zoals Rumi zegt: Geef het eindige toe, loof het oneindige. Ofwel: hoe geef je betekenis aan (de tijd van) jouw leven?

Juist voor mijn 50ste verjaardag zag ik de film 'La Meglio Gioventu' over de levensgeschiedenis van twee broers, Matteo en Nicola, en hun familie vanaf 1968. Mijn geboortejaar. Na DVD 1 was het nog vroeg genoeg in de avond om ook DVD 2 te kijken. Zo herkenbaar hoe een mensen leven zich ontvouwt: vreugde en pijn, tragiek en troost, schoonheid en geweld. Aan het einde van DVD2 was Nicola in de 50, en de kinderen jong-volwassenen. Precies waar ik nu zelf ook was.

Geraakt ging ik naar bed, me verkneukelend op DVD3 die nog in het doosje zat. s’ Nachts hield het me als vraag bezig: Hoe ga ik waarde geven aan mijn volgende levensfase? Ik was benieuwd hoe mijn Italiaanse helden dat ervan af brachten. De volgende ochtend posteerde ik me voor de TV, voor DVD3. Blijkt dat een ‘bonus’ DVD te zijn. Ofwel: het verhaal was klaar! Nou ja zeg. En de Engelse en Franse vertaling van La Meglio Gioventù blijkt: the best of youth, les meilleures années. 

Het beste van de jeugd, de mooiste jaren...

Grappig die verschillende vertalingen. Het beste van je jeugd is je kinderlijke onbevangenheid, je vurige kracht en natuurlijk je vleespak. Dat geef ik meteen toe nu het behang gaat zakken. Ouder worden was lang ‘best wel een dingetje’. Ik verfde 25 jaar lang mijn haar, was een laatbeugelaar, worstelde met mijn gewicht en liet profielfoto’s maken waarin ik mij in bochten wrong om er op zijn voordeligst op te staan. Een mengeling van ijdelheid, verzet en mezelf in het oude plaatje en harnas houden. 

Tot drie jaar geleden het roer omging, uit verlangen! Eindelijk deVoorde/Pulsar na 20 jaar losgelaten, de kinderen het huis uit, mijn dementerende moeder in een verzorgingstehuis. Mijn overgangsklachten overwon ik met voeding. Ik hervond Marianne in de transformatie-kookpot van die grote omzettingen. Inmiddels is de metamorfose compleet, ook al ben ik een 'grijze duif' zoals mijn kapper zei. Misschien zijn dit wel mijn 'mooiste jaren': niet peper en zout, maar zilver en goud! 

Geef het eindige toe,
loof het oneindige!
Liefde is een bron, 
verdwijn erin.
Elke druppel op zichzelf
een nieuw leven. 
RUMI

Liefde is de bron

Hoezo de beste jaren zijn voorbij? Dat hangt af van de insteek die je kiest na DVD 2. En dat is ongeacht je leeftijd. De derde DVD, je leven na de vijftig, kun je ook zien als de leeftijdsfase waarin je jouw piek bereikt in jouw leerweg en doorleefd meesterschap. Je ouders zijn overleden of in jouw zorg, jij bent nu de voorouder. Juist in de derde leeftijd, zoals de Vlamingen zo mooi zeggen, kun je innerlijk een grote slag maken. Het gaat nu over de vraag: hoe geef je jouw waarde door? Een nieuwe 'storyline' die in jouw innerlijke, geestelijke wereld begint, bij je bron. 

Doorheen alle levensperikelen, dood of levend, tranen en lach, succes en een gebroken hart, groeide de kracht van liefde. Hans Korteweg over 53: als de uiterlijke wereld aan kracht inboet, kan de innerlijke wereld vrij breken. En zo is het, hoe het ook is in allerlei omstandigheden, ik sta zacht(er) en moedig op mijn stip. En 54 gaat over de deemoed waarmee je naar scheppingen kijkt. In die bescheidenheid je unieke bijdrage leveren. De grens tussen werkwereld en privéwereld valt weg... in alles brandt mijn liefde! Eigen kinderen, pleegkinderen, wie er ook maar op mijn pad komt. 

Ik ben de voorouder van de generaties na mij. Zij weer van hun kinderen en hun afnemers.  Alles wat ik aan shit in mezelf heb omgezet, maakt de weg vrij voor hen die na mij komen. Ik weet en laat zien dat je inderdaad kan sterven voor je sterft, en daarin groeit je betekenis. Dat leef je voor, dat geef je door. Als oude meester heb je zoveel te bieden omdat je nu bewust jouw vuur kan doorgeven. Elke druppel op zichzelf een nieuw leven. Niet zozeer de geleefde tijd, als wel de doorleefde ervaring is de humuslaag van doorleefd meesterschap.

Een nieuw leven

De Indianen vieren geen verjaardagen, alleen rites-de-passages, momenten dat je een nieuwe ruimte in gaat. Wat is een kroonjaar als het alleen een overwinninkje is op Vadertje Tijd? Met mijn 54 jaar word ik nu even oud als mijn vader werd, die 23 jaar geleden stierf, de dag na mijn verjaardag. Vanmiddag haal ik zijn urn op, die al die tijd op de begraafplaats stond. Het is tijd om als voorouder nieuwe ruimte in te gaan. Ook voor mij. Morgen wordt zijn as verstrooid in de Biesbosch. 

Jouw levenskunstwerk is lerend en in beweging blijven, nu en tot de laatste snik. Ga als een Indiaan onderuit; glorieus... zoals mijn oude leraar Michael Derkse altijd zei. En sta weer op, als 'nieuw' een ware levenskunstenaar. Nieuwe ruimte vieren, dát is waar het om gaat. Toen ik 38 werd, heb ik daarom een groot feest gegeven voor en met degenen die me toen nabij waren (geweest). Ik had me uit de bijstand gewerkt, startte mijn eigen bedrijf BROOS: dat was de uiterlijke kant.

Innerlijk had ik me als een baron van Münchhausen aan mijn eigen staart, met paard en al, uit de modder getrokken. Een transformatie van pijn naar vreugde, die door het vieren diep in de ziel verankerd werd. Toen ik 50 werd, vierde ik het hoogtepunt van blinken. Achteraf gezien als opmaat naar verzinken waaruit BROOS en Marianne herrezen. En zo is het bestaan cyclisch, ook deze herfst van mijn leven draagt alle seizoenen in zich. 

Vieren zorgt dat de echte transformatie-momenten diep in de ziel verankerd worden. Vier ook zeker je leven als alles voor de wind gaat! Don’t take it for granted. Deel in jouw overvloed. De feesten die mijn vader vroeger gaf, zijn legendarisch. Maar vier óók in de magere jaren: vier de momenten dat je door het oog van de naald bent gegaan, en je kan rusten op een nieuw innerlijk plateau. Je viert jouw groei: elke stap die je gemaakt hebt, zowel de 'babysteps' als de grote mijlpalen.

Vier je rites-de-passage  

Kijk in dit licht naar je komende verjaardag. Welke rite-de-passage heb ik te vieren dit jaar? Welke vorm past daarbij? En wie zijn de metgezellen die hierbij wezenlijk zijn (geweest): die nodig je uit. Ik luister elk jaar wat de passende wijze is om mijn geboortedag te vieren.  Nu met de corona-maatregelen is dé gelegenheid om tot vernieuwing te komen. Als ik er bewust voor kies, is een ‘gewone’ verjaardag met koffie en taart, borrel en soep met een paar familie/vrienden helemaal top.

Toen ik herstellende was van mijn burn-out maakte ik van de nood (dat ik geen energie had om massaal verjaardagsbezoek te krijgen) een deugd: ik nodigde iedereen uit om binnen een jaar met mij samen 1:1 wat leuks te gaan doen. Wow! Een jaar vol heerlijke etentjes, sauna-bezoekjes, concerten; echt feest. Toen ik klein behuisd was, ging ik met taart bij iedereen langs. Je kan iets gaan doen met jouw gasten: koken, schilderen, wandelen. Een ‘potluck’ waarbij je gasten elk wat lekkers meenemen, of zelf een dag in de keuken staan.

Sommige verjaardagen breng ik schrijvend door, als een moderne kluizenaar, helemaal alleen. Deze verjaardag beleef ik in de lijn van mijn voorouderschap. Vanmiddag lunchen met mijn moedertje, dan de as van mijn vader ophalen en vanavond komen alle kinderen met hun geliefden eten. Ik ontvang ze met tomatensoep en appelschotel, heerlijk thuis met mijn nieuwe levensgezel, de witte 'wolf' Luna. Zij was vanochtend de eerste die me een feestelijke verjaardagslik gaf. 

Het is in het ontvangen, dat je geeft

Durf als een kind in het middelpunt te staan. Ik neem op mijn verjaardag altijd de telefoon op, blij zeggend: met Jarig! Zet je kroon op. Laat je heerlijk verwennen. Vraag ook vrijmoedig om cadeautjes die passen bij jouw 'rite de passage' of je waarde versterken. Geweldig wat de hardloopschoenen, de portretboetseercursus en de eerste wandeltocht naar Turkije, bekostigd door mijn verjaardagsgasten, mij gebracht hebben. 

Durf je verjaardag ook zo persoonlijk mogelijk te maken. Neem even het woord, vertel je gasten wat het voor je betekent dat ze er zijn. Of schrijf het ze. Op mijn moeders 75ste verjaardag vroeg ik iedereen: wat wens je mijn moeder toe voor haar komende levensjaar? Dat leverde een prachtig, liefdevol en eerlijk rondje op. Je geeft iemand de zegen, op diens geboortedag.

Kun je je voorstellen dat al jouw verjaardagsgasten jou een échte wens doen? Voor je zingen? Of je even publiekelijk toespreken? Als je het moeilijk vindt, kun je misschien beginnen met zelf op die manier een jarige in het zonnetje te zetten. Waarop zij/hij dat weer bij jou doet. Try this at home! Dit geeft zoveel meer dan het plichtmatige ‘gefeliciteerd’ of een berichtje op Facebook. Verbind je als jarige. En laat je gerust even raken. En heb, wat de Vlamingen zeggen: een gelukkige verjaardag! Lach opnieuw, van oor tot oor! Allemachtig mens: je lééft!

Header-Marianne Broos- Rik Balder

Marianne Broos | BROOS Levenskunstwerk | januari 2022

  • Als je vrijblijvend wilt kennismaken, doe dan de gratis dagopening.
  • Wees een levensleerling in 2022, start met het online jaartraject Leef je jaarthema!
  • In het Transformatiejaar ga je 40 weken op een innerlijke reis, met Marianne als gids. 
  • Kijk in de shop voor de Winter dagopening 7-daagse en de Latifa-meditaties. 
  • Abonneer je op de nieuwsbrief om alle artikelen te ontvangen. 

10 reacties op “Jarig – Voorouderschap”

  1. Beste Marianne, van harte gefeliciteerd met je verjaardag, een mooie dag toegewenst en een liefdevol , gezond en inspirerend nieuw levensjaar ❤️. Dank je wel voor deze prachtige tekst, wat voelt als een cadeautje. Altijd zoekend naar betekenis van leven en acceptatie van eindigheid kan ik wel even verder met deze mooie woorden. Nogmaals dank je wel😘.

  2. Lieve Marianne wat een mooi en inspirerend artikel weer. Ik was ook afgezakt naar het moderne “Ik doe er niet zoveel aan, ik vier het niet” etc verjaardagen. In ieder geval niet meer op de traditionele manier. Alsof het ongepast is als je ouder wordt om graag in het zonnetje te staan. Het zachter en gelukkiger worden met de jaren herken ik. Mijn 50e verjaardag heb ik ook groots gevierd met dansen, toespraken en veel mensen. Op een klote-tijd af te sluiten en dankbaar te zijn voor wie ik was (geworden). Heel goed idee om ieder jaar je bewust af te vragen: hoe staat het ervoor, hoe ga ik het vieren en met wie. Dank voor je inspiratie en natuurlijk van harte gefeliciteerd 🥂

    1. Marianne Broos

      Ik zie jou zo voor me Anneke, staande op een stoel op je verjaardag. In elk geval lachtend van oor tot oor! Liefs Marianne

  3. Wow Marianne, wat een prachtig stuk! Dank je wel voor het delen. Heel veel liefs gewenst voor dit nieuwe jaar. Jacqueline

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *